I cumo stou an maré de Miguel Torga, puis que Miguel Torga seia. I cumo todos andamos an biaige quer seia na bida, nos suonhos, nos pensamientos, nos trabalhos ou nas ambiçones ou an qualquier outra cousa, hoije deixo acá l poema "Biaige" de Miguel Torga.
Biaige
Aparelhei l barco de la eiluson
I reforcei la fé de marinheiro.
Era longe l miu suonho, i traiçoneiro
L mar…
(Solo nos ye cuncedida
Esta bida
Que tenemos;
I ye drento deilha que ye perciso
Percurar
L bielho paraíso
Que perdimos).
Deligeiro, lharguei la bela
I dixo adius al cais, a la paç tolhida.
Sin medida,
La rebuolta eimensidon
Transforma die a die la embarcaçon
Nua bagamunda i alada sepultura…
Mas corto las ondas sin desanimar.
An qualquier abentura,
L que ampuorta ye partir, nun ye chegar.
Ye angurriado i perfeito. Ye de Miguel Torga. Ye un pequeinho poema: apuis de muito tiempo sin nada dezir.
De tanto mirar l sol,
queimei ls uolhos,
De tanto amar la bida anlhouqueci.
Agora sou no mundo esta negrura.
A la percura
Da lhuç i de l juizio que perdi.
You sei que ye un cliché i sei que toda la giente l conhece i diç que l' adora, mas mesmo assí i de qualquiera forma continua a ser l poema de la mie bida, l poema que más me gusta de antre todos. Fai-me pensar i pienso que me retrata, a mie, mas tamien a todos nós que fazimos l nosso própio çtino... i quien mos dera a todos tener l' arte que tenie Régio pa tan bien dezir (screbir) aquilho que pensaba.
Cântico Niegro
"Ben por eiqui" - dizen-me algunos cun uolhos doces,
Stendendo-me ls brácios, i seguros
De que serie buono se you ls oubisse
Quando me dizen: "ben por eiqui"!
You miro-los cun uolhos anfadados,
(Hai, nos mius uolhos, ironies i canseiras)
I cruzo ls brácios,
I nunca bou por eilhi...
La mie glória ye esta:
Criar desumanidade!
Nun acompanhar a naide.
- Que you bibo cun l mismo sin-buntade
Cun que rasguei l bientre a mie mai.
Nó, nun bou por ende! Só bou por onde
Me lhebáren mius próprios passos...
Se l que busco saber ningún de bós responde,
Por que me repetis: "ben por eiqui"?
Prefiro arrebalar an becos anchoquecidos,
Boltiar als bientos,
Cumo farrapos, arrastar ls pés ansangrados,
A ir por ende...
Se bieno al mundo, fui
Só para zgalhar florestas birges,
I dezenhar mius próprios pés na arena inexplorada!
L mais que fago nun bale nada.
Cumo, puis, sereis bós
Que me dareis machados, ferramientas, i coraige
Para you birar ls mius ampecilhos?...
Corre, nas buossas benas, sangre bielho dos abós,
I bós amais l que ye fácil!
You amo l Longe i la Miraige,
Amo ls abismos, las torrientes, ls desiertos...
Ide! tendes stradas,
Tendes jardins, tendes canteiros,
Tendes pátrias, tendes tectos,
I tendes regras, i cumbénios, i filósofos, i sabidos.
You tengo la mie Loucura!
Lhebanto-la, cumo un fachuco, a arder na nuite scura,
I sinto scuma, i sangre, i cânticos nos beiços...
Dius i l Diabo ye que me guian, más naide.
Todos tubiran pai, todos tubiran mai;
Mas you, que nunca ampeço nien acabo,
Naci de l' amor que hai antre Dius i l Diabo.
Ah, que naide me dê piedosas antençones!
Naide me pida definiçones!
Naide me diga: "ben por eiqui"!
La mie bida ye ua airaçada que se soltou.
Ye ua onda que s' alhebantou.
Ye un átomo a más que s' animou...
Nun sei por onde bou,
Nun sei para onde bou,
- Sei que nun bou por ende.
José Régio, Poemas de Deus e do Diabo
Saludaçones,
Streilha.
Nina d'oulhar sereno
Raiando pula manhana
De seno duro i pequeinho
Nun jaletico de lhana
Nina cheirando a feno
Casada cun hourtelana
Nina que no camino
Bás pisando fermosura
Trais nos uolhos un nial
Todo an prumas de ternura
Nina d'oulhar de lhino
C'un rigueiro a la cintura
Nina de saia als fuolhos
Quien la bei queda lhabado
Auga de la sede de ls uolhos
Pan que nun fui amassado
Nina de risa als manolhos
Mie seiba de pinho
Nina de saia als fuolhos
Alfazema sien canteiro
Nina de cuorpo anteiro
Cun tranças de madrugada
Que se lhebanta purmeiro
Do que la tierra alborotada
Nina de fato nuobo
Ade-Marie de la tierra
Rosa braba, rosa pobo
Reciu de l'alto la sierra.
Saludaçones,
Streilha.
Porque andas tu mal cumigo,
ò mie doce trigueira,
quien me dera ser l trigo.
Que andando pisas n' eira.
Quando antre las demais rapazas
Bais cantando antre las senaras
You choro a oubir-te las cantigas
que cantas nas manhanas claras.
Por isso nada me medra
Ando curbado i selombriu
Quien me dera ser la piedra
an que tu lhabas no riu.
I falan cun tristes bozes,
De l tou amor singular
Aqueilha casa adonde coses
cun baranda para l mar
(i) por isso nada me medra
ando curbado i selombriu
quien me dera ser la piedra
an que tu lhabas no riu.
Cun las melhores saudaçones,
Raposa.
Diç que yá stamos ne l Natal. Puis que seia. I que quede ne l blog un cachico de l spírito de l Natal... cun ua cantiga que yá se bai tornando clássico deste tiempo.
All I want for Christmas is you / Todo l que you quiero ne l Natal sós tu
You nun quiero muito pa l Natal
Sólo preciso dua cousa
You nun quiero saber de las priendas
Por debaixo de la arbre de Natal
Mais do que tu puodes eimaginar
Faç l miu deiseio tornar-se burdade
Todo l que you quiero pa l Natal sós tu
IYou nun quiero muito pa l Natal
Sólo preciso dua cousa
You nun quiero saber de las priendas
Por debaixo de la arbre de Natal
You nun preciso de poner la meia
An riba de la lhareira
L Pai Natal nun me bai a fazir feliç
Cun un brinquedo neste die
You quiero-te só pra mi
Torna l miu deseio burdade
Todo l que you quiero pa l Natal sós tu
You nun pido muito pa l Natal
You nin sequiera pido niebe i you
You só quiero cuntinuar a la spera
Por debaixo de la arbre
You nun bou fazir ua lista
Pa l Pólo Norte pa l Santo Nicolau
You nin sequiera bou quedar acordada(o) até mi tarde
Pa oubir ls sinicos mágicos de la
Porque you só te quiero eiqui esta nuite
Mi abraçadico(a) a mie
Que mais puodo you fazir
Ahh todo l que you quiero pa l Natal sós tu
Todas las lhuzes stan a relhampar
Tan brilhantes an todo l lhado
I l son de ls ninos
Ls sous risos ne l'aire
I todos stan a cantar
You ouço todos ls sinos a tocar
Pai Natal nun me bás a trazir
Aquel que you quiero
Por fabor, Pai Natal traç-me-lo(a)
Ohh ohh, You nun quiero muito pa l Natal
Isto ye todo l que you pido
You só te quiero ber
Parado(a) bien na friente de la mie puorta
Ohh ohh, You só te quiero pra mie
Mais do que tu puodas eimaginar
Torna l miu deseio burdade
Ohh todo l que you quiero ne l Natal sós tu
Todo l que you quiero pa l Natal sós tu...
Buono Natal i Buonas fiestas an geral pa toda la giente.
Cun las melhores saudaçones,
Raposa.
Sí, la cantiga chama-se simples i tamien ye simples... i guapa i calma i campechana, cumo la lhéngua mirandesa.
Eiqui bos queda.
Hai qualquiera cousa de lhebe an la tue mano,
Qualquiera cousa que caliece l coraçon
Hai qualquiera cousa caliente quando stás,
Qualquiera cousa que priende i nos zfaç
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
La forma de ls tous braços sobre ls mius,
L tiempo de ls mius uolhos sobre ls tous
Deço nos tous ombros pa porbar
Todo l que pediste pa lhebar
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais...
Tenes ls raios fuortes a queimar
Todo l gielo friu que construí
Antras ne l miu sangre debagarico
I you a transbordar drento de ti
Tenes ls raios brancos cumo un riu,
Sou quien sai de l scuro pa te ber,
Tenes ls raios puros no lhuar,
Sou quien bozeia fundo pa te tener
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais...
Quiero ber las cores que tu bés
Pa saber la dança que tu sós
Quiero ser de l biento que te fai
Quiero ser de l spácio adonde stás
Deixa ser tan lhebe la tue mano,
Pa ser tan simples la cançon
Deixa ser de las flores l respirar
Pa ser mais fácil t' ancuntrar
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais...
Ben zbarrolhar l miedo, ben
Saber se hai despuis
I sentir que somos dous,
Mas que junticos somos mais
Quiero ser rezón pa seres maior
Quiero t' ofrecer l miu melhor
Quiero ser rezón pa seres maior
Quiero t' ofrecer l miu melhor
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Fazes muito mais que l sol
Tiago Bettencourt & Mantha
Cun las melhores saudaçones,
Raposa.
You sei que la bida de studante nun ye çculpa pa todo i que nun çculpa mismo star tanto tiempo sin screbir eiqui, mas la burdade ye que ajudou.
Setiembre yá bieno i yá fui i yá tenemos eiqui outubre. Yá boltei pa l Porto, yá fui a la praxe i deiqui a pouco yá bai a ampeçar la semana de recepçon pa ls caloiros de la Academie. Dende há-de haber la serenata cun fados que nos trázen muitas lhembrancias a la memória i que pónen uns quantos feito maries madalenas, mas todo isso ye alegrie, todo isso ye saudade, todo isso ye l' alma de ls "morciegos". Antes inda hai l FITU que transforma de l Coliseu de l Porto nua eimensa manta niegra colorida cun ls cantos de ls caloiros a chamarén pulas sues casas. I assí ye la bida académica. I que bela que eilha ye. I que guapo ye l "Fado Studante", que hoije bos deixo.
Cerra ls uolhos de mansico
Nun ls abras para ber
Que la bida de uolhos cerrados
Custa menos a bibir.
Ls tous uolhos son tan puros
Que me lhembran nien sei bien
Se la Mai de Nuosso Senhor
Se la mie mai que Dius ten.
Cun las melhores saudaçones,
Raposa.
Acabórun-se ls eisames. Chegórun las bacanças. Boltei pa la mie casa. Regressei a la mie tierra. I de nuobo, quando beio outra beç la tierra eimaculada adonde naci, assoma-se-me a la lembrancia Alberto Caeiro: l amador de la Naturieza i de toda la beleza que eilha ancierra. I you sou cumo el: ua amadora de todas estas arribas tan guapas, de toda esta fauna i de toda esta flora i de todas las paisages de l planalto mirandés... que todas las manhanas acorda mais ua beç pa la bida. Siempre i de nuobo gana, ua beç mais, a cada nacer dun nuobo die, nuoba bida.
La manhana raia. Nó, la manhana nun raia.
La manhana raia. Nó: la manhana nun raia.
La manhana ye ua cousa abstracta, stá, nun ye ua cousa.
Ampeçamos a ber l sol, a esta hora, eiqui.
Se l sol de la pormanhana dando nas arbres ye belo,
Ye tan belo se chamarmos a la manhana «ampeçarmos a ber l sol»
Como l ye se le chamarmos manhana;
Por isso nun há bantaige an pôr nomes errados a las cousas,
Nien mesmo an le pôr nomes alguns.
Alberto Caeiro
Cun las melhores saudaçones,
Raposa.
I cumo l tiempo cuntinua a passar i nun pára nien por nada, fizo onte dous anhos, dous meses i dous dies que naciu este blog.
Stou cuntenta que apuis deste tiempo todo cuntinue, parqui, a screbir. Ambora nun l faga tanto cumo gostarie, siempre que pudo bolto a este sítio pa relhembrar la mie lhéngua i la mie tierrica de la qual tengo tantas saudades.
Pa marcar esta data deixo eiqui un de ls mais belos poemas de miu pai, que ye un burdadeiro hino al riu Douro, que nos trai l'auga i la bida, i a las arribas chenas de magie que a todos ancantan i spantan i que siempre tenen algo de nuobo pa çcubrir.
Douro De Mie Alma
Ah! riu de ls mius amores!
Guardian de las streilhas.
Quanto gusto de ti
I de ls tous ancantos!
Que buono ye
Ber las ailas a bolar.
Ls paixaricos a cantar.
Las faias a assomar …
Oubir, scuitar …
Ls cachones a fungar.
Niebros i carrascos a silbar.
Pastores sues fraitas a tocar
L’auga a caminar
Sien parar …
Pa l mar eimenso …
A chorar …
Ah! Douro de mie alma!
Tu tenes, boç.
Sós fuônte de bida.
D’einergie i riqueza.
L sangre de la tiêrra.
Como tu.
Nun hai eigual.
Sós la lhuç de Miranda.
Lhuç de Pertual!
Domingos Raposo
Cun las melhores saudaçones,
Raposa.